Zbieramy Wasze pozytywne uwagi!

Wysłaliście uwagę, którą chcecie zainspirować innych?
A może Wasze dziecko dostało uwagę wartą pochwalenia się?
Prześlijcie ją do nas za pomocą poniższego formularza.

W tym roku, poza zasypaniem e-dzienniczków pozytywnymi uwagami, zbieramy Wasze historie o nauczycielach, którzy Was zainspirowali. Opowiedzcie nam, jak nauczyciel wpłynął na Wasze życie. Jak jakaś rozmowa, wydarzenie miały kolosalne znaczenie, ale widać to dopiero z perspektywy lat.

Czekamy na Wasze historie!

Wasze Pozytywne Uwagi

Gabrysiu, jesteś bardzo wrażliwa i empatyczna. Twój zapał i upór w wypełnianiu obowiązków zasługuje na podziw i pochwałę. Jesteś niezwykle odpowiedzialna i bardzo kreatywna. Cieszę się, że koleżanki i koledzy darzą Cię dużą sympatią. Dziękuję Ci za Twoją radość i uśmiech, który pomaga uśmiechać się innym.

Blanko, chcę pochwalić Cię za zaangażowanie w wypełnianiu obowiązków przewodniczącej samorządu klasowego. Jesteś bardzo odpowiedzialna i zawsze wywiązujesz się z powierzonych zadań. Masz bardzo dobry kontakt z rówieśnikami. Widać, że oni też darzą Cię sympatią. Jesteś pracowita i pomysłowa. Zawsze można na Tobie polegać.Twoje zachowanie jest doskonałym przykładem do naśladowania dla innych.

Dziękuję bardzo za pomoc w nauce Paniom, które współpracują z moim synem na zajęciach dodatkowych. (Szkoła Podstawowa nr 293 Warszawa)

Filip, dzisiaj obserwowałam jak starasz się zapanować nad swoją niespożytą energią. Podoba mi się, że znajdujesz czas, żeby spokojnie porozmawiać z kolegami na przerwie. Twoją największą zaletą jest niekończąca się energia i chęć działania poparta niewinnym, uroczym uśmiechem.

Drodzy Uczniowie, dziękuję Wam za to, że dziś swoją obecnością, a przede wszystkim śpiewem, uświetniliście szkolną uroczystość z okazji Święta Niepodległości. Doceniam to, że swój wolny od nauki czas (31.10 oraz 02.11) spędziliście w murach naszej szkoły, by przygotowywać się do występu. Jestem z Was dumna, że tak pięknie zaśpiewaliście nasz hymn narodowy oraz pozostałe piosenki. Mam nadzieję, że jeszcze nie raz będę mogła na Was liczyć, tak jak dzisiaj.

Uczniowie klasy III a Szkoły Podstawowej nr 6 w Kutnie byli ubrani na galowo i mieli przypięte kotyliony patriotyczne na uroczysty apel z okazji Narodowego Święta Niepodległości. Włączyli się też w chóralny śpiew pieśni legionowych. Jestem z Was dumna – wychowawczyni.

Klaudia chwalę Cie za To, że jesteś mądra, bardzo dojrzała jak na swój wiek. Zawsze można na Tobie polegać, masz dobre serce. Życzę Tobie abyś w dorosłe życie weszła z uśmiechem, pozytywnym nastawieniem a na swojej drodze spotykała dobrych i życzliwych ludzi. Mama

Wybitna postawa podczas miejskich i powiatowych obchodów Narodowego Święta Niepodległości. Damian jako chorąży pocztu sztandarowego wykazał się wielką wytrzymałością, cierpliwością, a przy tym nie brakowało mu dobrego, dumnego samopoczucia, mimo niesprzyjających warunków atmosferycznych. Chylimy czoła przed tym młodym, bardzo porządnym obywatelem.SP3 KŁODZKO

Maju, dziękuje Ci za Twoje prawdziwe zaangażowanie podczas zajęć. Twój pejzaż był przepiękny, ale najbardziej cieszę się z tego, że Ty również jesteś z niego dumna, a w dodatki w pełni zrealizowałaś omawiane zagadnienie. Będę Ci kibicować i wspierać Cię, aby Twoja pasja do rysowania przetrwała jak najdłużej.

Pani Juszczyk to najlepsza nauczycielka w NIEPOŁOMICACH! KOchamy Panią!!!

Drodzy Uczniowie przyjmijcie moje podziękowania za to, że dziś swoją obecnością, a przede wszystkim śpiewem uświetniliście uroczystość Pasowania uczniów klasy pierwszej oraz Dnia Edukacji Narodowej. Doceniam to, że swój wolny od nauki czas spędziliście w murach naszej szkoły. Jestem dumna z Was za to, że tak pięknie zaśpiewaliście nasz szkolny hymn. Z całego serca bardzo Wam za to dziękuję. Byliście cudowni. Mam nadzieję że jeszcze nie raz będę mogła na Was liczyć, tak jak dzisiaj.

Jagodziu, jestem ogromnie z Ciebie dumna. Wykazujesz wielką empatię w stosunku do swoich kolegów i koleżanek z klasy. Pięknie pomagasz Patrysi w poruszaniu się po szkole oraz pilnujesz porządku na stołówce. BRAWO !!! 🙂

Tymon widzę i doceniam Twoją wrażliwość na krzywdę innych uczniów. Z podziwem patrzę, jak troszczysz się o kolegów potrzebujących pomocy. Możesz być z siebie dumny.

Oskarku, zaimponowałeś nam swoją wiedzą o wspinaczkach wysokogórskich. Widać, że interesujesz się wieloma rzeczami. Bardzo lubię Twoje poczucie humoru i jestem szczęśliwa kiedy opowiadasz nam radosne historie. Dziękuję, że jesteś w naszej klasie 😊

Olu, jestem szczęśliwa kiedy przychodzisz do naszej klasy roześmiana. Jesteś uczennicą o największym uśmiechu w naszej szkole. Dziękuję, że jesteś w naszej klasie 😊

Oliwko, jestem dumna widząc, jak bardzo jesteś wrażliwa na los zwierząt. Jesteś dla mnie urodzoną przyszłą Panią weterynarz. Wiem, że gdybyś podjęła się w przyszłości leczenia zwierząt to mój Lucuś miałby najlepszą Panią doktor na świecie ! Dziękuję, że jesteś w naszej klasie 😊

Nigdy nie zapomnę pani Marii, która uczyła nas w klasach I-III. Zawsze była uśmiechnięta i miała nieziemskie pokłady cierpliwości, co widzę dopiero teraz, choć zawsze wydawała nam się fajniejsza niż większość dorosłych. Pozwalała nam odkrywać siebie i zachęcała do odwagi, nawet gdy to nie były jakieś ważne rzeczy – koleżance, która lubiła śpiewać pozwalała wyśpiewywać wiersze, które mieliśmy uczyć się na pamięć. Raz nawet wyśpiewała obieg wody w przyrodzie. Bardzo ładnie zresztą. Kiedy kolega wstydził się chodzić w okularach, to pani Maria też zaczęła nosić okulary. Zerówki. Mi pozwlała rysować na marginesach. Projektowałem maszyny przyszłości i wszystkie zeszyty pokrywały dokładne plany. Sprawdzając odpowiedzi czy wypracowania zawsze komentowała też rysunki. Pod koniec roku zrobiła wystawę moich projektów na szkolnym korytarzu i dostałem od niej książkę z rysunkami Leonardo da Vinci. Dzisiaj jestem inżynierem, koleżanka od śpiewania jest śpiewaczką operową, kolega od okularów – psychoterapeutą. Inny kolega jest lekarzem  i pracuje gdzieś w Azji dla „Lekarzy bez granic”. To była mała, wiejska szkoła i nasi rodzice, i wszyscy w okolicy byli rolnikami. Myślę, że dzięki pani Marii nie baliśmy się rozwinąć skrzydeł i polecieć w nieznanym kierunku.

Jagoda, cieszę się, że przezwyciężyłaś swoją nieśmiałość i postanowiłaś podzielić się z nami swoim talentem wokalnym. Twoje wykonanie piosenki o niepodległości ogromnie nas wzruszyło. Mam nadzieję, że to nie był ostatni Twój występ tylko pierwszy krok do rozwijania swojego talentu i niebawem będziesz uświetniać większość szkolnym akademii swoim anielskim głosem. Jestem z Ciebie dumna.

Sporo czasu minęło, ale pamiętam jakby to było, no, przedwczoraj. W szóstej czy siódmej klasie podstawówki nasza nowa nauczycielka od polskiego, młoda i przebojowa, z krótkimi czerwonymi włosami, postawiła mi z wypracowania równocześnie dwie oceny. 6, a obok 1. Ale że jak, psze pani?! Odpowiedziała z uśmiechem: „Świetnie piszesz, zrobiłeś prawdziwy felieton, mógłbyś zostać dziennikarzem. Dlatego dostałeś szóstkę. Ale kompletnie nie umiesz używać przecinków. Za interpunkcję masz jedynkę”. Podobna sytuacja i argumentacja powtarzały się jeszcze wielokrotnie, aż do końca szkoły podstawowej. Lecz wspominam moją nauczycielkę i jej podwójne oceny nie tylko dlatego, że były tak skrajne i nietypowe. Była ona pierwszą osobą, która zauważyła u mnie „to coś” i podsunęła pomysł, żebym został dziennikarzem. Wkrótce minie 20 lat odkąd nim jestem (choć z przecinkami wciąż miewam problemy…). I ciekawostka: mimo że nie widziałem mojej pani od polskiego od dawna, to dobrze wiem, co się u niej teraz dzieje. Dziś nie jest nauczycielką – lecz ważnym ministrem w kancelarii Prezydenta RP. Może już czas, żebyśmy się spotkali i zrobili wywiad, psze pani?

Kiedy byłam w 2 czy 3 klasie (OMG – czyli jakieś 20 lat temu!), moja sympatyczna wychowawczyni z troską skomentowała gdzieś na boku mój styl pracy „Marto, ty tak o wszystko wokół się martwisz. Widzisz każdy detal i zagrożenie. Chyba masz oczy dookoła głowy”. Siedzi to we mnie od lat i wyjść nie może. Ale dopiero niedawno zrozumiałam, że to fantastyczna obserwacja tego, jak pracuję spełniając się dziś jako koordynator projektów. Może wciąż za dużo detali zauważam, ale przewidywanie zagrożeń i przygotowywanie planu B jest moim atutem. Dziś wiem, że wychowawczyni wcale się nie czepiała, a chwaliła. Szkoda, że dziś jest zbyt późno, by jej podziękować. Wspominam ciepło.

Filipie, ogromnie mi zaimponowałeś swoją inicjatywą, wrażliwością i odwagą, aby podczas mszy żałobnej, odczytać ułożoną przez siebie Modlitwę dla Pani Ewy – Twojej pierwszej Wychowawczyni w Szkole Podstawowej. W imieniu swojej ósmej klasy, z wdzięcznością i czułością, wspomniałeś o Waszych pierwszych krokach w szkole, którym towarzyszyła oddana, cierpliwa i wyrozumiała Pani Ewa. Wychowawczyni, mająca ogromne serce, także dla tych z Was, którzy czasem nie umieli, nie potrafili albo nie chcieli. Nauczycielce, potrafiącej sprytnie zmobilizować Was do zaangażowania w szkolne sprawy, z własnej woli obiecaliście realizować zasady, jakie Wam wpajała. Pani Ewa przede wszystkim pragnęła, abyście byli dobrymi ludźmi. Takimi jesteście i zostańcie, pamiętając o Waszej Wychowawczyni edukacji wczesnoszkolnej. Dyrektor Szkoły Sylwia Z.

Alan, bardzo podobało mi się, że wszystkie piątkowe przerwy zagospodarowałeś na doskonalenie sprawności precyzyjnego rzutu w japońskiej grze zręcznościowej KENDAMA, Gra wymaga sporej zręczności, dzięki czemu możesz rozwijać i polepszać swoje umiejętności ruchowe jak i motoryczne. Gra uczy również cierpliwości i pomaga zrozumieć zasady grawitacji.

Arek stanął w obronie kolegi, któremu dokuczali rówieśnicy z innej klasy. Brawo za właściwą i koleżeńską postawę!!!

Uczennice klasy 7 wykazały się bardzo odpowiedzialną postawą w czasie balu integracyjnego Fundacji Świat na Tak. Opiekowały się naszymi podopiecznymi bardzo troskliwie nie zostawiając ich samych sobie nawet na chwilę. Rodzice tych niepełnosprawnych nastolatków byli nam bardzo wdzięczni za to, że ich dzieci czuły się bezpiecznie i mogły dobrze się bawić. Brawo dziewczynki!

Udostępnij na:

Dziękujemy za przesłanie
pozytywnej uwagi!